ABOUT



Artist statement

In my recent works, I move towards abstraction by trading the traditional support for a shaped panel. For some, the physical borders of the traditional canvas give more grip on what is going on within these borders. However, I tend to ask myself whether this kind of comfort gives me the challenge I need.

These predetermined edges makes me anxious about limitations, but at the same time, this almost unlimited physical freedom results in multiple visual restrictions.

My work literally and figuratively plays with the border between comfort and discomfort, endless abilities and infinite forms. The way in which the paint and brushstrokes react to the form, and the other way around, fascinates me. Does the form of the shape lead my brush, or do I adapt my form to the painted context? The speed and the anarchistic approach of an image leads to radical decisions and often results in surprising twists.

Like a story that has different twists and turns along its plotline which leads to a controlled loss, for me, the painting process remains an exercise in taking control and letting go. The outcome offers an open ending, focusing on the gaps in a personal interpretation of reality - in my case, this can be a place, an object, a character, or a combination of them all.





Nederlands

               
                                   Joke Hansen werkt al enkele jaren aan een uniek oeuvre waarin schilderijen, collages en sculpturen naast elkaar bestaan en elkaar beïnvloeden. Het schilderen lijkt echter de rode draad. Haar motieven, die ze vooral ontleent aan films, anekdotische jeugdherinneringen en cartoons, zijn vaak (zwart) humoristisch: soms agressief dan weer liefelijk, meestal balancerend tussen archetype en cultureel cliché. Deze motieven combineert en manipuleert ze tot een kenmerkende eclectische beeldtaal die gaat van vormloos tot concreet. In haar nieuwe werken breidt ze de oefening in abstractie uit en vervormt ze niet enkel de geschilderde tekens maar ook haar drager die nu vaak bestaat uit hout, gezaagd in onregelmatige vormen. Beeld en object lijken samen te vallen in deze schalkse schilderijen en het lijkt erop dat Hansen in haar recent werk een kantelpunt bereikt heeft.



Joke Hansen hecht belang aan het absurde. Alleen al de manier waarop ze omgaat met ruimte, is exemplarisch voor haar associatieve, paradoxale logica. Er is meestal dan ook geen duidelijke hiërarchie tussen voor- en achtergrond. Ze maakt bepaald geen hapklare verhalen maar daagt in de eerste plaats de toeschouwer uit. Dat doet ze niet in het minst via de weerbarstige materialiteit van haar schilderobjecten. Ze gebruikt vaak een zilverkleurige verf die normaal gezien wordt gebruikt door garagisten om autovelgen en dergelijke te ‘verzilveren’. Het zorgt voor een onwezenlijk kleurcontrast tussen de verschillende delen van de schilderijen en toont dat ze zich afzet tegen esthetische steriliteit. In verschillende werken (Highway, Asphalt) zien we deze kleur terugkomen in tekeningen die verwijzen naar een weg. Deze weg, in bovenaanzicht, oogt meestal labyrintisch en loopt vaak tot tegen de rand van het beeld. In sommige werken zijn het buizen of uitlaatpijpen die deze rol vervullen. Het zijn enigszins herkenbare objecten die de functie hebben een beweging of een verplaatsing te kanaliseren. In cartoons en videogames komen ze vaak voor als portaal naar een andere, verborgen wereld. De symbolische ruimtes laten plaats voor interpretatie en projectie van de toeschouwer. De weg naar omhoog en naar omlaag is dezelfde, aldus Heraclitus, en inderdaad dit motief is ambigu. Het zou zowel kunnen verwijzen naar de schilderbeweging van de maker als naar de oogbeweging van de toeschouwer, de verdwalende blik die zoekt naar een ervaring van betekenis.



Personages zijn schaars in deze groep werken maar het zijn geen niemandslanden. Soms zien we portretten die onze beleving sturen. Het meest “traditionele” portret is getiteld Red Face. Tegen een abstracte achtergrond zien we een portret van een cartoonfiguurtje met een rood gezicht, een nerveuze glimlach en een zweetdruppel op het voorhoofd. Deze weergave van wat wellicht ongemak of schaamte is, doet wat denken aan sommige personages van Robert Crumb. Het suggereert een belangstelling van de kunstenaar voor psychosociale ongemakken. Maar het is hier geen fixatie, eerder een accent, of een ondertoon. De weergave van portretten en personages gaat echter nog verder. Veel van de geabstraheerde landschappen hebben als titel een naam van een persoon (David, George, Alberta...). Op deze manier lijkt de kunstenaar een verwarring op te roepen tussen plaatsnamen en namen van personen. In het werk David (2019), zien we naast het zilveren wegmotief een raster dat vanwege het topografisch perspectief doet denken aan een betegeld plein, er groeit ook een beetje gras. Er staan drie zwarte streepjes op die de aandacht vestigen op een hoek in de weg. Het lijken het soort streepjes die striptekenaars gebruiken om een handeling, een emotie of een geluid te accentueren. Als toeschouwer ben jij het vooral zelf wiens aandacht versterkt wordt. In waarschijnlijk het mafste werk, George (2019), wordt de zilveren weg zelf een personage en krijgt hij ogen en een uitsnede die op een mond lijkt. Personen worden plaatsen, plaatsen personages, wat is nog reële ruimte? Het gaat zowel over restricties als over de afwezigheid daarvan. Dit soort surreële grensvervagingen zien we doorheen heel de beeldgeschiedenis, met name in literatuur en film. Filminvloeden zijn dan ook nooit veraf geweest in dit oeuvre.


Er is niet één manier om de modus operandi van Joke Hansen samen te vatten. De energetische “nervositeit” die in al haar werken een verbindende factor is, indiceert dat snelheid een cruciaal onderdeel is van Hansens werkwijze maar de werkelijke sterkte van deze kunstenaar ligt wellicht in haar vermogen om elk symbool met een eufemisme te formuleren. Het heroïsche landschap als understatement, het past in een zeer hedendaags discours maar Joke Hansen weert pertinent de weg van de minste weerstand. In deze nieuwe werken verweeft ze, vanuit een bijna anarchistische benadering van het beeld, het persoonlijke en anekdotische met het symbolische en ze balt haar invloeden samen tot gecomprimeerde fragmenten (letterlijk en figuurlijk) verknipte schilderkunst. Doorheen de geschiedenis zijn er tal van kunstenaars waarbij we een doorduidelijk moment in hun parcours kunnen aanduiden waarop hun werk voorgoed veranderde. Vaak gaat zo’n omwenteling gepaard met veranderingen, positief of negatief, op het wereldtoneel of in het leven van de kunstenaar. Hoe uiteenlopend de bewuste of onbewuste redenen voor zulke veranderingen ook kunnen zijn, voor de toeschouwer is het op zich al verwonderlijk getuige te zijn van de oplossing.


Tekst door Wim Van Der Celen ‘19



Engels

For several years now, Joke Hansen has been working on a unique body of work in which paintings, collages and sculptures stand side by side and influence each other. Painting however seems to be the common thread. Her images, mainly derived from films, anecdotal childhood memories and cartoons, are often (dark) humorous: sometimes aggressive and sweet, mostly balancing between archetype and cultural cliché. She combines these elements into a characteristic eclectic visual language ranging from formless to concrete. In her most recent works, she broadens the exercise in abstraction and distorts not only the painted image but also the medium, often made of wood and cut into irregular shapes. The image and the object seem to coincide in these scally paintings and it appears that, in these latest works, Hansen has reached a tipping point.

Joke Hansen values the absurd. The very way in which she deals with space is exemplary of her associative, paradoxical logic. Therefore, a clear hierarchy between foreground and background is usually absent. She definitely doesn't create bite-sized stories, but primarily challenges the viewer. This is achieved not in the least through the unruly materiality of her painted objects. She often uses a silver paint normally used by car mechanics to 'silver' car rims and such. This results in an unreal contrast of colors between the different parts of the paintings and shows that the artist is opposed to aesthetic sterility. In various works (Highway, Asphalt) this color is reflected in images that refer to a road. This road, from top view, usually looks like a labyrinth and often runs to the edge of the image. In some works, tubes or exhaust pipes take on this role.

They are somewhat recognizable objects which channel a movement or displacement. They show up in cartoons and video games as portals to another, hidden world. The symbolic spaces leave room for the viewer's interpretation and projection. The inherent ambiguity could refer to the painterly movement of the artist as well as the eye movement of the viewer, the lost gaze searching for an experience of meaning. The way up is the same as the way down, as Heraclitus put it.

Although characters are scarce in this oeuvre, the works are not no-man's-lands. Some portraits guide our experience. The most "traditional" of these portraits is entitled Red Face. Against an abstract background, we perceive a portrait of a cartoon figure with a red face, a nervous smile and a drop of sweat on the forehead. This depiction of what may be discomfort or shame is reminiscent of some of Robert Crumb's characters. It suggests an interest from the artist in psychosocial discomfort. But here it's not a fixation, rather an accent or an undertone. However, the rendering of portraits and characters goes even further. Many of the abstracted landscapes carry the name of a person (David, George, Alberta ...). In this way, the artist seems to evoke confusion between place names and personal names. David (2019) depicts a silver road motif and a grid that, because of its topographical perspective, is reminiscent of a tiled square with some grass growing on it. Three black marks draw attention to a bend in the road. They’re the kind of dashes cartoonists use to accentuate an action, an emotion or a sound. For the spectator, it's mainly his or hers attention that’s being emphasized. In what is probably the wackiest work, George (2019), the silver road itself becomes the character, with eyes and a cutout that resembles a mouth. People become places and places

become characters, what’s the relationship between real and imaginary space? It concerns both the presence and the absence of restrictions. This kind of surreal blurring of boundaries can be found throughout the entire history of images, especially in literature and film. Film influences have never been far away in this oeuvre.

There is no single way to summarize Joke Hansen's modus operandi. The energetic “nervousness”, a common element in her work, indicates that speed is a crucial part of Hansen's method. The real strength of this artist however, may lie in her ability to euphemistically formulate any symbol. The heroic landscape as an understatement fits in a very contemporary discourse, but Joke Hansen emphatically avoids the path of least resistance. With these new works she interweaves, in an almost anarchist approach to the image, the personal and anecdotal with the symbolic and she combines her influences into compressed fragments of (literally and figuratively) cut up painting. Throughout history, there are many artists where one can clearly indicate a moment their work changed forever. Often such an overturning moment is accompanied by changes, positive or negative, on the world stage or in the artist's life. However diverse the conscious or unconscious reasons for such changes may be, as a viewer it's fascinating to witness the outcome.

Joke Hansen


Former studies:

Name of institute: Provinciale Hogeschool Limburg

City: Hasselt (Limburg) 3500

Study from/till: 2007-2011

Department: Fine arts

Diploma title: Master in fine arts. Main subject: Painting



Exhibition Curriculum Vitae

2021
       
        ‘Stalen’ Groupshow’ De filatuur curated by ‘Koen van den                 Broek’ Brussel (BE)

2020
    
        ‘Limburg Biënnale’ Groupshow ‘Marres’ Maastricht (NL)
        ‘Time is on my side’ groupshow i.s.m. Moment Tongeren              (BE)

2019

        Bad-beurs Gent ism Mathias Swings (BE)

        'Chain' groupshow ism Hisk & Koen van den Broek                         Merksem (BE)

        ‘Koresidency’ i.s.m. Stef Van Bellingen Warp Sint Niklaas             (BE)

        Expo Vonk i.s.m. Koen Leemans C-Mine Genk (BE)


2018

        Expo Vonk i.s.m. Sofie Deederen Z33 Hasselt (BE)

          ‘Koresidency’ Z33 Hasselt (BE)

2017

         Expo Vonk Regina Mundi klooster Genk (BE)

         BAD-beurs Gent (Be)   
         
        Voorzitter ‘Vonk’ VZW

2016

          Expo Vonk z33 Hasselt (BE) 

2015

        Penningeester ‘Vonk’ VZW

        'De Aftrap' groupshow CC Bilzen (Be)

2014

        ‘No movement’ CC Heusden Zolder (Be)

        ‘Vonk on Wheels’ Oud Gemeenteplein Genk (Be)

         Project i.s.m. Stijn Van Dorpe en ‘Flacc’ (Be) 

2013

        ‘Dumont’ Vonk atelier Genk (BE) 

2012

        ‘Gaverprijs’ cc De schakel Waregem (Be)

        ‘Reconverce’ CC Casino Beringen (BE)

        ‘Extamuros’ CC Strombeek Brussel (Be)

        ‘Manifesta’ André Dumont Genk (Be)

2011

        ‘GYM’ Hasselt (Be)

         ‘Exit 11’ C-Mine Genk (Be)

          ‘Los’ Kasteel oud Rekem (Be)

2010

            ‘Centre Of Mass’, Lokaal 01, Antwerp (Be)

             ‘Student triënnale’ Istanbul

2009

            ‘Bachelor expo’, Provinciale Hogeschool                                              Limburg Hasselt(Be)

            ‘Manufactured’ Zaal België Hasselt (Be)